Taksi muhabbetleri-1

-Abisi niredensin?

-Pardon?

-Memleket diyorum, niresi?

-Haa, Rize o zaman..?

Genelde hep boyle baslar abilerle muhabbet. Eskiden buralar cayir idi-cimen idi diye de devam eder. Az evvel tanistigim abisi, Tuzla'nin sene bilmem kactaki halini anlatti mesela.. Bamyasi meshurmus, biliyor muydun? Karanfil tarlalari bir de.. Karanfili de sevmem oldum olasi. Neyi seversin ki sen diye sorarsan; degisir iste sevdigim seyler hep.  Hicbir zaman net bir cevabim yoktur o yuzden. Ama uzun zamandir husnu yusuf cicegini seviyorum, henuz degismedi bu nedense.. Yolda ilerlerken, tersanelerin oldugu yerde onceden balik tutuldunu soyledi ic ceken abisi. Saatte bir gecen otobuslerin zamaninda, yazlik bir semte ozgu sessizlik hakimmis temiz havanin yani sira. Abi dedim, ne cabuk degisiyor her sey.. Lafa katilmis olmak icin dedigimi saniyordum ama konuya dahil olmustum da haberim yokmus, sonradan anladim.

Zaman denilen her seyi degistiriyor, basta da ademoglunu.. Donen carkta bir iyiye, bir kotuye gidiyioruz. İsimizden, sahip olduklarimizdan uzaklasmak istiyoruz, sanki yeterince yalniz degilmisiz gibi? Eskilerden kalma bir samimiyet ariyorum, sefkat, riyanin eksikligini tasiyan insanlar istiyorum dizimin dibinde.. Cok olmasinlar ayrica, kalabaliktan da darlandim zira. Genelimizde kaybedilmis bir huzur var, herkesin ona koydugu ad baska baska. Uzaklasmak diyorum, kafami kesmedikce fark etmeyecek bir yontem diyor sonra oteki ben. Su siralar hep boyle, mutsuzluk hukum suruyor benim zamanimda.. Ben yine degismeyi bekliyorum.